Sunday, January 18, 2015

| అఖండ దీపం..|











రెక్కలొచ్చాయని మురిసేలోపే
గుండెలో దిగులు ముళ్ళు గుచ్చి
వలస విమానమెక్కి ఎగిరిపోయావ్ నువ్వు ..
మంచం పట్టిన బెంగేమో
అన్నం ముద్దను తాకనంటూ
సొమ్మసిల్లి పడిపోయింది అమ్మగా ..

కాలం.. క్షణాల్ని భోంచేయటం చాలదన్నట్లు
సంవత్సరాలనూ మింగేయటం మొదలెట్టాక
కాకి అరచినా కన్ను అదిరినా
కళ్ళేమో గుమ్మానికే వేళ్ళాడటం మొదలెట్టాయ్..!
నువ్వొస్తావన్న ఆశ నిరాశకు నన్నప్పగించి
రోజుకోసారన్నా తను చచ్చిపోతుంటే ...
అటకపైనున్న నీ చిన్ననాటి చెక్క గుఱ్ఱం
అప్పుడప్పుడూ గుండెల పైకొచ్చి
ఓదార్పుగా ఓ రెండు నిముషాలు ఊగెళ్ళుతుంది
వీధి చివర్లో వెలుతుండే ప్రతి సైకిలూ
మన వరండాలోకీ ఓ సారి తొంగిచూసి
జ్ఞాపకాల బెల్లు గుండెల్లో గట్టిగా మ్రోగించిపోతుంది
‘ఎల్లి ఎన్నాళ్ళయింది? ఓపాలొచ్చి పోవచ్చుగా’ ని నేనంటే
“బిడ్డ ఎంత కష్టపడుతున్నాడో తినీతినక”ని మీ అమ్మ అంటే
ఎందుకో , గోడమీద పటంలోంచి నువ్వు నవ్వుతావ్ !
ఎంతయినా కన్నప్రేమకదా నీ కడుపు చూస్తుంది
తన కడుపు తరుక్కుపోతున్నా...
తనకేం తెలుసు కొడుకు పెద్దనోట్లకు పడగలెత్తాడని
అయినా ఆ పటం అక్కడనుండి తీసేయాలి తొందరగా
మీ అమ్మకు ఆ నవ్వు అర్ధం తెలిసేలోపే ..
ఎదురుచూపుల అఖండ దీపం ఆరిపోయే లోపే !!

ముఖపుస్తకం ..






ఆంధ్రభూమి వీక్లీ ... 08/01/2015


Thursday, January 15, 2015

|| తప్పెవరిది.. ? ||




పేదరికం పేగుతెంచుకు పుట్టిన అభాగ్యుడొకడు
అమ్మపాల రుచిని పెదవులింకా మరవక ముందే
అమ్మవడి బెంగను తనువింకా తీర్చుకోక ముందే
బాల్యాన్ని కార్ఖానాల్లో పనికి కుదిర్చి
కుటుంబానికి చేదోడై చెమటను చిందిస్తుంటాడు ..
నకనకలాడే కడుపులో మెతుకవడానికో
రోగం చుట్టుముట్టిన నాన్నకు మందుబిళ్ళవడానికో
అమ్మచేతిలోని ఖాళీకుండలో బియ్యమవడానికో
అక్క చిరిగిన పేదరికాన్ని కప్పేందుకు వస్త్రమవడానికో
కారణం ఏదైతేనే .. బాల కార్మికుడౌతాడు ..వాడు !
పలక పట్టాల్సిన చేతులు పారపట్టి పనిచేస్తుంటే
బొబ్బలెక్కుతున్న పసితనానికి బెంగపడతాడు
పుస్తకాల్ని మొయ్యాల్సిన బుజాలు బాధ్యతలను మోస్తుంటే
జీవితం బరువెక్కినందుకు క్రుంగిపోతాడు
అయినా ఏం చెయ్యాలో.. ఎవరికి చెప్పాలో తెలియదు వాడికి !
తన తోటివాళ్ళంతా బడికెళుతుంటే
తను మాత్రం కూలికి ఎందుకెళ్ళాలో తెలియని బాధ
పని చేయించుకుని యజమాని డబ్బులెందుకు ఇవ్వడోనన్న కోపం
తనని ఇలా ఎందుకు పుట్టించాడోనని దేవుడి మీద అసహనం
ఎవరికి అర్ధమవుతుంది వాడి ఆక్రందన ?
పిల్లలు దేవుడితో సమానమని నమ్మే ఈ దేశంలోనూ
బాలల హక్కుల కొల్లగొట్టబడుతున్నాయంటే తప్పెవరిది?
భావి భారత పౌరులు స్వేదం చిందిస్తున్నారంటే సిగ్గెవరికి?
చూస్తూ సహిస్తున్న సభ్యసమాజానిదా?
గొప్పల కోసం చట్టాలు చేసి అమలు చేయలేని ప్రభుత్వాలదా ?

సముద్రం ..












నా ప్రాయం యుగాలది 
నా ఆహార్యం అనంతమైనది 
నా అంతరంగం లోతైనది 
నా వర్ణం నీలమైనది
నాది తీరం దాటని నిబద్దత
నాది పరవళ్ళు త్రొక్కే చైతన్యం
నాది దిక్కులు పిక్కటిల్లే హోరు
నాది కల్లోలాలను తట్టుకునే తెగువ
నేను జీవరాశులకు ఆవాసాన్ని
నేను రవాణాకు సుమార్గాన్ని
నేను పడిలేచే పట్టుదలకి ప్రోత్సాహాన్ని
నేను ...... సముద్రాన్ని !!

Sunday, January 4, 2015

____తొలిరేయి_ ___







(నవ్య వీక్లీ లో ప్రచురితమైన కవిత )






అక్కడిక మాటలకి విలువలేదు 
నిశ్శబ్ధం పర్యవేక్షణలోకి నెట్టేయబడింది కాలమెప్పుడో ..
మనసుల్ని ముందే మార్చేసుకున్న తనువులు రెండు
బంధాన్ని మూడుముళ్ళతో ముడేసుకుని
తొలిసుఖాన్ని వెతుక్కుంటూ తొలిరేయిని చేరుకున్నాయ్ !

మదిలోని కోరికల్ని గదిలోకి బట్వాడా చెయ్యాల్సిన
సమయమొచ్చినట్టు కనిపెట్టేసిన కళ్ళు
కాంక్షల్ని రగిలించడం మొదలెట్టేశాయి ఎర్రగా ..
ఏం చెయ్యాలో తెలియని తనం
ఎదోచెయ్యాలన్న ఆరాటాన్ని ఎగా దిగా చూస్తుంటే
ఎదో ఒకటి తేల్చేసుకుందామని తెగించిన చనువొకటి
అమాంతం అతనిలోకి జొరబడిపోయి ఆమెను అల్లుకుపోతుంది !

ఉత్కంఠను ఆపుకోలేని ధూపం గదంతా గిరికీలు కొడుతుంటే
తనవంతు ఎప్పుడోనని పాలగ్లాసు నోరు చప్పరిస్తుంటుంది
మత్తులో దొర్లుతున్న దేహాల అలవికాని ఆరాటానికి
మల్లెలూ మెల్లగా గొల్లుమనటం మొదలెడుతుంటే
వెలుతురు సిగ్గుతో స్విచ్చాఫ్ చేసుకుంటుంది !

దాచుకోడానికి దోచుకోడానికి తేడా తెగిపోయిన క్షణాన
వేడిగాలుల ఊయలలో ఊగి ఊగి ఊపందుకున్న సౌక్యమొకటి
ఉచ్చస్థాయిని చేరుకొని సంబరపడుతూ సద్దుమణుగుతుంది
ఎవరెంత గెలిచారో.. ఒకరి కళ్ళల్లో ఇంకొకరు వెతుక్కున్నాక
ఎవరినెలా ఓడించారో గుసగుసల్లో గుట్టువిప్పుకున్నాక
కలల కాన్వాసుపై రంగులద్దదానికి సిద్ధమైపోతారిద్దరూ !!
.....ప్రసాద్ అట్లూరి

Saturday, January 3, 2015

||ప్రయత్నం ..||




















మది కొంచెం మెత్తబడితే చాలు 

నాలుగు అక్షరాలు చల్లుకోవటం
ఆలవాటై పోయింది ఈమధ్య క్రొత్తగా 
కారే కన్నీటిని, ఉప్పొంగే సంతోషాన్ని
కలంలో ఎలా పోయ్యాలో
కాలం చెయ్యిపట్టి మెల్లమెల్లగా నేర్పిస్తుంటే
పక్కదేశంలో తుపాకి కొనలకు
వేలాడిన బాలల ప్రాణాల్ని
ప్రక్క రాష్ట్రంలో కూలిన
ఆకాశ హార్మ్యాల క్రింద నలిగిన బ్రతుకుల్ని
ఒక ప్రాంతంలో బలిదానాలకు
పరిహారంగా చెల్లించిన క్రొత్త రాష్ట్రాన్ని
ఇంకోప్రాతంలో పునాదుల నుండి
నిర్మించాల్సొచ్చిన క్రొత్త రాజధానిని
కొమ్మల్లో కోయిల పలుకుల్ని
జాబిలమ్మ చిలుకుతున్న వెన్నెల ముద్దల్ని
ఒకటేమిటి అన్నిటినీ ..
కాలం కార్చిన ప్రతి కన్నీటి బొట్టుని
జల్లుకున్న ప్రతి పన్నీటి బొట్టునీ
కాగితానికి అద్దటానికి ప్రయతిస్తున్నా...కవిత్వంగా !!

)-బాణం-> 

Sunday, September 21, 2014

** బాపు బొమ్మలు**













పడుచుపిల్ల పరువాల వంపుల్లో
వాలుజడ వయ్యారపు మలుపుల్లో
రాధాకృష్ణుల తన్మయత్వపు చూపుల్లో
బుడుగ్గాడి బుడిబుడి అడుగుల్లో
ఎంత ఒద్దికగా ఒదిగి పోవాలో
ఆ గీతలకు నిర్దుష్టంగా తెలుసు
అందుకే అవి బాపు బొమ్మలు
అచ్చమైన తెలుగు లోగిళ్ళు
అజరామరపు చిత్రకళ ఆనవాళ్ళు..
చిత్రసీమలో ముత్యమంత ముగ్గేసి
సీతాకల్యాణం చేసి రామరాజ్యం స్థాపించి
సంపూర్ణ రామాయణం చూపించినా..
భర్తను పెళ్ళికొడుకు చేసి
భార్యను మిస్టర్ పెళ్ళాం చేసి
కళ్యాణ తాంబూలాలు అందించి
పెళ్ళిపుస్తకం కలిపి కుట్టినా
తూరుపు వెళ్ళే రైలు సాక్షిగా
అవి మన బాపు దృశ్యకావ్యాలు
మనసుకు హత్తుకున్న మాధుర్యాలు ..
సహచరుడు రమణతో
స్నేహ బంధం కొనసాగించడానికో
బొమ్మలకు ప్రాణం పొయ్యటంలో
బ్రమ్మకొచ్చిన సందేహం తీర్చడానికో
అకస్మాత్తుగా స్వర్గానికి వెళ్లినట్టున్నావ్
నీ గీతల్లోని గిలిగింతలు తగలక
మా చిత్రకళ చిన్నబోదా?!..
నీ చిత్రాల్లోని తెలుగుదనం కానరాక
మా చిత్రసీమ బోసిపోదా?!..
మరణమంటే మరుగైపోవటమేనా?
మనిషిలో నైపుణ్యం… మనిషితో పోవటమేనా?
ఉయ్ మిస్ యు బాపు …!!
- ప్రసాద్ అట్లూరి

|| కవిత్వం...||















అక్షరాలతో అలంకరణ చేస్తే
పదాలు సిగ్గుపడటం నేర్వగలవేమో
భావాలకు ప్రాణం పొయ్యగలవా !
ప్రాసల ఇటుకల్ని పేర్చి
వరుసలల్ని మూలబద్దలతో సరిచేస్తే
నాలుగు పేరాలయితే కూర్చగలవేమో
అంతరంగాన్ని ఆవిష్కరించగలవా!

అసలు కాగితంతో కలానికి
కుస్తీ పోటీలేంటని ?

ఊహలు ఊరేగిన వినువీధుల్లోకి
నువ్వూ ఓసారి వెళ్లి రావాలిగా
మనసును కదిలించిన సందర్భాన్ని
నువ్వూ క్షణమైనా కలిసి రావాలిగా
ప్రేమో, విరహమో, విప్లవమో
అనుభవాలో, అనుబంధాలో, ఆక్రందనలో,
కవితా వస్తువు ఏదైతేనేం ..
గుండెలోతుల్లోంచి పిలుపొచ్చేదాకా
వేచి చూడొద్దూ .. !

కవిగా ఎదగాలంటే ..
కవిత్వాన్నే రాయాలిగా నేస్తం !!

)-బాణం-> 21SEP14

Wednesday, September 17, 2014

||పగలూ.. రాత్రి .. ఓ పయనం..||








 
 

తూరుపు కొండల మాటునుండి
వేకువ వెలుపలకి రాగానే
రాతిరి ఎల్లిపోయిందహోనని
పక్షులు కిలకిలారావాల దండోరా వేస్తాయి..

అందాకా గడ్డిపువ్వును కౌగిలించుకుని పడుకున్న
మంచు ముత్యమొకటి
ఉషోదయం తలుపు తెరుచుకొస్తున్న
సంధ్యా కిరణాల అలికిడికి
నెమ్మదిగా భూమిలోకి జారుకుంటుంది..

పగలంతా నేలపై
వెలుగు వస్త్రాలను ఆరేసిన ఆకాశం
సాయత్రం అయ్యేసరికి
ఆదరాబాదరాగా వాటిని మడతేసి
పడమర అలమరాలో సర్దేసి
చీకటి దుప్పటి తీసి పక్కేసుకుంటుంది..

చంద్రుడు వెన్నెల వెలుగు లీనుతూ
ఊరూరా తిరుగుతుంటే
తారలన్నీ కోరికల్ని గుసగుసలాడతాయ్
అందాల చంద్రుడ్ని
ఊహల్లో నింపుకుని తెల్లవార్లూ మైమ(మె)రుస్తుంటాయ్..

నిద్రపట్టని ప్రేమికుడొకడు
చుక్కల చక్కదనాన్ని చెంతనుండి చూసొద్దామని
నింగికి నిచ్చనేసి చేరుకునేలోపే
తపుక్కున తలుపేసుకుని ..తెల్లారింది పొమ్మంటాయ్ !!

)-బాణం-> 17SEP14

Wednesday, July 9, 2014

|| పయనం ....నాలోకి ||
















నాలుగు ఒంటరి క్షణాలు 
వద్దకొచ్చి నిలబడితే చాలు 
అసంకల్పితంగానే 
నాలోకి నేను జొరబడిపోతాను 
గతం కాలిబాటలో
జ్ఞాపకాలను పరుచుకుంటూ 
పరిచయమున్న పరిసరాలలో 
అనుభూతులను వెతుక్కుంటూ 
ఒంటరిగా సాగిపోతుంటాను
అక్కడే తచ్చాడుతుంటాయేమో
కొన్ని సందర్భాలు 
ఆత్రంగా ఎగబడుతూ చుట్టుముడతాయి 
ముఖంలో ముఖంపెట్టి మరీ పలకరిస్తాయి 
కొన్నేమో తమకి ఇవేమీ పట్టనట్టు 
ముఖం తిప్పుకుని మరీ దూరంగా జరిగిపోతాయి
జీవితంలో గెలిచిన క్షణాలు కృతజ్ఞత చూపుతుంటే 
ఓడిన క్షణాలు గుర్రుగా గుడ్లురుముతాయ్
దాంపత్యం , యవ్వనం , బాల్యం 
ఒకదానితర్వాతొకటి దాటుకుంటూ పోతుంటానా 
ఆయాదశల్లోని కొన్ని సంఘటనలు 
స్మృతుల చిత్రపటాల్ని తీసుకొచ్చి 
బహుమతులుగా ఇచ్చిపోతుంటాయి 
ఇంతలో హఠాత్తుగా ..ముందంతా శూన్యం 
ఉన్నపళంగా నా పయనం ఆగిపోతుంది 
నాకిక ముందుకి ప్రవేశం లేదన్నట్టు 
అంతేగా మరి …..
మొదలూ చివరా దేవునివేగా !
మధ్యలోనేగా మన నాటకాలన్నీ ...!!